Sparing zamiast briefu: pierwszą rozmowę prowadzi u mnie agent, nie handlowiec

Dlaczego nie handlowiec

Pierwszą rozmowę o pomyśle prowadzi u mnie agent, nie ja

Klasyczna droga wygląda tak: wypełniasz brief, ktoś oddzwania, a po tygodniu dostajesz wycenę na oko. Zbudowałem to inaczej. Na mojej stronie głównej rozmowę o Twoim pomyśle prowadzi bezpłatnie mój asystent AI — nazywam ją sparingiem.

Sparingiem, bo pomysł dostaje tu pierwsze ciosy w bezpiecznych warunkach. Lepiej u mnie na macie niż przy pierwszym płacącym kliencie. Opisujesz problem ze swojej branży, a nie „pomysł na aplikację dla wszystkich”.

Ludzie czasem piszą wprost, że wolą rozmawiać z człowiekiem. Nie prowadzę wtedy rozmowy handlowej — bronię procesu. 30 sierpnia 2026 zapisałem w kanonie odpowiedzi zdanie, które w takiej sytuacji mówię.

W czym uważasz, że będę lepszy niż mój agent? Ja — odpowiedź z kanonu, 30 sierpnia 2026

Co zostaje po rozmowie

Rozmowa kończy się materiałami, nie obietnicą kontaktu

Nie wychodzisz z niej z notatką „odezwiemy się”. Wychodzisz z materiałami — poglądowymi, i mówię to wprost, żeby nikt nie czytał ich jak wyroczni. Nie ma gwarancji przychodu ani zysku; nikt uczciwie nie może jej dać.

Służą jednemu: żebyś zobaczył swój pomysł z zewnątrz i sam zdecydował, czy warto go budować. Cztery rzeczy, które zostają u Ciebie:

• Karta projektu — pomysł zebrany w jednym miejscu, gotowy do pokazania.
• Pierwsze ekrany aplikacji — pomysł widziany jako ekrany, nie jako opis.
• Badanie rynku — obraz otoczenia, w którym taka aplikacja miałaby działać.
• Wstępny plan przychodu — szkic tego, z czego miałaby zarabiać.

Czego celowo nie robię

Nie przekonuję, nie dzwonię i nie zbieram briefu w formularzu

Rozmowa jest bez karty płatniczej i bez zobowiązań: pierwszy projekt jest bezpłatny, każdy kolejny kosztuje kilkadziesiąt złotych.

Trzy rzeczy odpuściłem w niej świadomie i żadna z nich nie jest oszczędnością:

• Nie przekonuję. Jeśli w rozmowie wyjdzie, że problem jest wymyślony zza biurka, usłyszysz to wprost. Decyzję podejmujesz sam.
• Nie dzwonię. Do rezerwacji pakietu nie ma bocznej ścieżki „przekażę Tomkowi”, więc nie ma też telefonu, którego nie zamawiałeś.
• Nie zbieram briefu w formularzu. Formularz zbiera pola. Rozmowa dopytuje o to, czego w polach nie ma: kto ma ten problem, ile jest wart i jak się w Twojej branży kupuje.

Co dzieje się dalej

Osobiście włączam się po rezerwacji pakietu projektu

Jeśli po sparingu chcesz iść dalej, rezerwujesz pakiet projektu. Materiały ruszają od razu po wpłacie: dopracowane ekrany w jednym stylu, klikalny prototyp, strona Twojego projektu i pełny raport o rynku, opłacalności i planie pierwszych klientów.

Wtedy włączam się osobiście. Odzywam się do 48 h roboczych i widzę całą Twoją rozmowę z asystentem, więc nie zaczynamy od zera i nie opowiadasz wszystkiego drugi raz. NDA podpisuję na życzenie właśnie od tego momentu.

Ta rozmowa jest o zakresie i wycenie, a nie o ustalaniu całego projektu od nowa. Umowa na budowę jest osobnym dokumentem, a cena w niej jest zamknięta.

Nie będę ustalać wszystkiego podczas rozmowy, ponieważ zrobię to gorzej niż mój agent. Ja — odpowiedź z kanonu, 30 sierpnia 2026

Dlaczego tak jest uczciwiej

Przy briefie i wycenie na oko zgadują obie strony

Ty zgadujesz, czy wykonawca zrozumiał pomysł. On zgaduje zakres, którego jeszcze nie ma. Potem ktoś za to zgadywanie płaci — zwykle Ty, w trakcie budowy, kiedy na wyjście jest już za późno.

U mnie kolejność jest odwrócona. Najpierw widzisz swój pomysł jako ekrany i jako liczby, potem decydujesz, a cena pojawia się na końcu, gdy zakres jest zamknięty. Materiały pakietu zostają Twoje także wtedy, gdy nie ruszymy z budową.

Podział ról jest ten sam przez całą drogę: Ty wnosisz wiedzę o branży, ja budowę aplikacji i rozruch sprzedaży. Celowo nie znam Twojej branży i nie udaję, że znam — dlatego rozmowa zaczyna się od problemu, który widzisz u siebie w pracy.

Jeśli masz w głowie taki problem i chcesz zobaczyć go jako ekrany, porozmawiaj z agentem o swoim pomyśle.