Moją firmę prowadzi ze mną szesnastu agentów AI. Tak wygląda mój dzień

Jak wygląda mój dzień

Zadanie dyktuję w drodze na kort, a robota wykonuje się beze mnie

Rano nie mam odprawy. Otwieram panel, czytam to, co czekało w nocy, i ustawiam kierunek: co jest dziś ważne, czego nie ruszamy. Potem wychodzę z domu. To nie jest metafora — w lipcu 2026 nagrałem dzień, w którym zadanie zleciłem z samochodu, jadąc na kort.

Zatrzymałem się po drodze, sprawdziłem, co zespół zrobił przez ostatnią godzinę, i podyktowałem następne zadanie: dziesięć wariantów testów różnych typów osobowości przechodzących przez mój lejek, a do tego analizę, co należy poprawić, wdrożyć albo usprawnić.

Potem grałem w tenisa. Kolejna godzina zeszła na wykonanie tego zadania — beze mnie, bez pytań w połowie, bez czekania na moją zgodę co pięć minut. Po powrocie miałem wynik do przeczytania i decyzję do podjęcia, a nie stertę roboty do zrobienia.

To, w jaki sposób dzisiaj można prowadzić firmy, jest czymś wspaniałym. I zobaczcie, ja jadę spędzić super dzień na korcie, a robota się wykonuje. Ja, w drodze na kort — film z 5 lipca 2026

Kto jest w zespole

Każdy agent ma jedną rolę i jeden przedmiot, za który odpowiada

Agent bez granic jest bezużyteczny. Dlatego każdemu z szesnastu przypisałem jedną rolę i jeden przedmiot odpowiedzialności — dokładnie tak, jak zrobiłbym to z ludźmi. Nie ma u mnie agenta „od wszystkiego”.

Sposób pracy jest zawsze ten sam: agent nie przychodzi z pytaniem, tylko z kartą decyzji i rekomendacją. Ja otwieram w panelu zakładkę „Do decyzji” i klikam. Dlatego nie mam spotkań — decyzja zajmuje kliknięcie, a nie godzinę rozmowy.

Poza zespołem stoi jeszcze Niedźwiedź: cyfrowy model moich własnych decyzji, zbudowany z moich nagrań, maili i kart, którego pytam wprost „co zrobiłby Tomek?” — i któremu czasem odpowiadam, że tym razem nie.

Tak wygląda skład:

• Marketing — ruch płatny, kreacje, analityka.
• GEO — widoczność w odpowiedziach AI i w wyszukiwarkach, serwisy z artykułami.
• Sparing — pierwsza rozmowa z osobą, która ma pomysł; po niej jest karta projektu i pierwsze ekrany.
• Rezerwacje — wszystko, co dzieje się po wpłacie.
• Zakres i umowa — spisuje ustalenia z klientem: zakres prac i treść umowy.
• Budowa — wejście do fabryki i makiety.
• Helpdesk — skrzynka: przygotowuje odpowiedzi w moim stylu, ale nigdy ich nie wysyła.
• Odzysk — powroty osób, które czegoś nie dokończyły; też nie wysyła nic sam.
• Koszty — księgi kosztów AI per proces.
• Bezpieczeństwo — sekrety, uprawnienia, odwracalność zmian.
• Biznes — model zarabiania klienta.
• Architekt — jedno źródło prawdy dla pojęć i budżet złożoności.
• Dane — czy decyzję da się w ogóle zmierzyć.
• Testy A/B — eksperyment zamiast opinii.
• Founder — nowe projekty firmy.
• Szef — spójność całości.

Czego agentom nie wolno

Autonomia bez granic to nie odwaga, tylko brak wyobraźni

Zanim zespół dostał pierwsze zadanie, dostał listę rzeczy, których nie robi nigdy — niezależnie od tego, jak dobrze potrafiłby je sobie uzasadnić.

• Żaden agent nie wysyła niczego do ludzi. Przygotowuje treść, wysyłam ja.
• Żaden agent nie publikuje reklam.
• Żaden agent nie zmienia cen.
• Każda zmiana w mechanice ma zapisany plan odwrotu, zanim wejdzie.

Co z tego wynika

Mała firma może dziś mieć strukturę, na jaką kiedyś stać było korporację

Ta lista granic niczego zespołowi nie odbiera — ona go uwalnia. Skoro najgorsze, co może się stać, to słaba rekomendacja w karcie, mogę pozwolić agentom pracować szeroko i szybko. Ryzyko zatrzymuje się na moim kliknięciu.

Nie zbudowałem tego, żeby kogoś zastąpić. Zbudowałem, bo jedna osoba nie jest w stanie równocześnie patrzeć na koszty, bezpieczeństwo, widoczność w wyszukiwarkach i na to, czy klient w ogóle rozumie ofertę. Role istnieją po to, żeby ktoś patrzył.

Jeśli prowadzisz małą firmę, kolejność jest prostsza, niż się wydaje. Najpierw wypisz role, których u siebie nie ma. Potem daj każdej z nich jeden przedmiot odpowiedzialności. Dopiero na końcu pytaj, czy tę rolę obsadzi człowiek, czy agent.

Drugą rzecz ustal pierwszego dnia: granice. Nie „co AI może zrobić”, tylko „czego nie zrobi nigdy”. Bez tej listy każde usprawnienie jest hazardem. Z nią jest zwykłą pracą, którą można puścić w tło i spokojnie wyjść z domu.

A kiedy pytasz, kto buduje aplikacje moich klientów, odpowiedź nie zmienia się od lat: ja prowadzę, zespół wykonuje. Agenci prowadzą ze mną firmę i przygotowują decyzje. Podejmuję je ja.