Czterdzieści artykułów w jeden dzień. I po co mi drugi agent, który sprawdza

Co się wydarzyło

Zespół wypuścił czterdzieści artykułów w jeden dzień, a ja nie napisałem ani jednego zdania

10 września 2026 rano zleciłem zespołowi jedno zadanie na cały dzień. Przed południem na pięciu serwisach tematycznych stało czterdzieści nowych artykułów, napisanych i sprawdzonych co do faktów tego samego dnia. Szósty dostał dwanaście tekstów przygotowanych wcześniej. Jeden z tych serwisów jest publiczny — to blog Markarni, markarnia.pl/blog.

Zwykle publikujemy powoli, w stałym tempie ustalonym z góry. Tego dnia zdjąłem ten limit na jedną dobę i wróciłem do niego następnego ranka. Nie dlatego, że więcej znaczy lepiej. Chciałem zobaczyć, czy taka fabryka treści wytrzyma pełne obciążenie i co się wtedy psuje.

Chcę mieć dzisiaj 40 nowych artykułów i każdy na najwyższym poziomie. Ja, zlecenie dla zespołu z 10 września 2026

Jak to jest ułożone

Pisanie i sprawdzanie to dwie różne prace, więc rozdzieliłem je na dwóch agentów

Autor dostaje brief i pisze tekst na materiałach, które sam pobiera — od kilku do ponad dwudziestu źródeł na artykuł. Gdyby na tym się kończyło, publikowałbym błędy w tempie czterdziestu dziennie.

Dlatego tekst nie idzie od autora prosto do publikacji. Idzie do drugiego agenta, który nie ma pisać — ma tylko sprawdzać. Weryfikator nie dotyka pliku. Jego produktem jest lista poprawek: cytat zdania, co jest w nim źle, co ma być zamiast, źródło z adresem i datą odczytu.

Poprawki wracają do tego samego autora, który tekst napisał. To celowe: jeden tekst ma jednego pisarza, żeby nikt nie nadpisywał cudzych zdań w połowie roboty. Dopiero po drugim przejściu przez bramkę tekst wychodzi na świat.

Cztery role, cztery różne przedmioty odpowiedzialności:

• Brief — o czym jest tekst, czego nie wolno w nim napisać i skąd wolno brać liczby.
• Autor — pobiera źródła, pisze, a potem nanosi poprawki na swój własny tekst.
• Weryfikator — sprawdza każdą liczbę, datę i nazwę u źródła; nie redaguje i nie zapisuje niczego poza raportem. Wydaje werdykt: publikuj albo popraw.
• Bramka — pilnuje formy: wymaganych pól, długości, zakazanych fraz, poprawności zapisu. Formy, nie prawdy.

Co się nie wydostało

Około siedmiu na dziesięć tekstów wróciło z poprawkami, a bramka przepuszczała je wszystkie

Ani jeden artykuł nie miał zmyślonego źródła. Każdy odnośnik istniał i mówił to, co mówił. Błędy siedziały gdzie indziej — w interpretacji liczb, które autor miał przed sobą.

Najczęstszy wzorzec: pod zdanie podstawiona inna miara niż ta, którą mierzy źródło. Mediana zamiast średniej. Cena „od” zamiast stawki. Dwa poziomy agregacji pod jedną etykietą. Ustęp ustawy, który z obowiązku zwalnia, w miejsce tego, który go nakłada. Do tego pomyłki w rachunkach samego autora i terminy nieaktualne po nowelizacji.

Popołudniem tego samego dnia zespół napisał kolejnych dwanaście tekstów, z publikacją zaplanowaną na następny tydzień. Poprawki dostały wszystkie, co do jednego. Cztery typowe z tamtej partii:

• Cena roczna podana jako miesięczna — w cenniku stała przy płatności za rok.
• Ucięty kwalifikator badania — źródło badało firmy od pewnej wielkości, a zdanie mówiło o wszystkich.
• Kurs waluty policzony inaczej, niż każe akt prawny, z którego brała się cała kwota.
• Kotwica linku inna niż tytuł strony, do której prowadzi.

Co z tego wynika

W tej robocie sprawdzający jest ważniejszy niż piszący

Model językowy pisze szybko i pisze gładko. Najdroższy błąd nie polega na tym, że coś zmyśli. Polega na tym, że weźmie prawdziwą liczbę i podepnie ją pod zdanie, którego ta liczba nie potwierdza. Takiego błędu nie widać w tekście. Widać go dopiero w źródle.

Dlatego sprawdzanie jest u mnie osobną rolą z własnym zleceniem, a nie ostatnim akapitem zlecenia autora. Autor, który sprawdza sam siebie, sprawdza swoją pamięć, nie źródło.

Jest jeszcze druga klasa wyłapanych zdań: prawdziwych o świecie, a nieprawdziwych o nas. Weryfikator porównuje każdy fakt o mojej ofercie z kanonem — jednym miejscem, w którym te fakty są zapisane. Czego tam nie ma, nie trafia do artykułu, tylko do mnie jako pytanie.

Kiedy pytasz, kto to wszystko robi, odpowiedź nie zmienia się od lat: ja prowadzę, zespół wykonuje. Zespół pisze, sprawdza i publikuje, ja ustawiam zakres i granice. Jeśli chcesz taką robotę u siebie, porozmawiaj z agentem o swoim pomyśle.